Árið 2005 greindist ég með sáraristilbólgu sem olli miklum veikindum og í kjölfarið fór ég í erfiða lyfjameðferð sem fór mjög illa í mig. Á næstu mánuðum þyngdist ég um 35–40 kíló og missti algjörlega stjórn á neyslu minni á kolvetnum og mat. Á sama tíma gekk ég í gegnum erfiðar breytingar í einkalífi og varð bæði andlega og líkamlega útkeyrð.
Ég hafði mikla þörf fyrir að skilja af hverju ég hafði enga stjórn. Ég skildi ekki af hverju mér tókst ekki að léttast eins og öðrum. Ég sá ekki sjálf hversu mikið og oft ég borðaði og virtist annað hvort hafa misst hæfileikann til hófs eða aldrei haft hann. Ég fylltist sjálfsfyrirlitningu og uppgjöf.
Í gegnum árin prófaði ég ótal leiðir til að ná stjórn:
Línuna, Herbalife, OA, lágkolvetnafæði, keto, föstur, ræktina, offitugöngudeild, dáleiðslu og margt fleira. Ég náði stundum að léttast um nokkur kíló en bætti þeim alltaf aftur á mig — yfirleitt með nokkrum í bónus.
Árið 2012 heyrði ég fyrst orðið matarfíkn. Ég fylgdist úr fjarlægð með fólki sem var í bata og dáðist að því, en lagði ekki í að fara sjálf alla leið.
Í byrjun árs 2013 fór ég á vigt og þar birtist neyðarnúmerið 112. Ég hafði forðast vigtina lengi, en eftir að hafa séð myndband af sjálfri mér á vinnustaðnum þekkti ég mig varla. Ég upplifði mig ekki svona feita og sá ekki heldur í spegli hver staðan var orðin. Líkamsvitund mín var svo bjöguð að ég sá mig ekki eins og aðrir gerðu.
Ég ákvað að prófa fráhald og kynna mér 12 spora samtök. En í hroka mínum fannst mér ég ekki nógu veik til að vinna sporin eða mæta reglulega á fundi. Ég hélt plani í nokkra mánuði þar til sumarfríið kom. Þá fannst mér svo leiðinlegt að mega ekki hitt og þetta að ég ákvað að taka mér frí frá prógramminu.
Í dag veit ég að maður fer ekki í frí frá fíkn.
- desember 2013 sökk ég til botns.
Ég keypti stóran konfektkassa í byrjun aðventu og laug því að sjálfri mér að hann væri eingöngu handa gestum. Ég sannfærði mig um að ef ég geymdi hann í frystikistunni myndi ég ekki borða úr honum.
En kvöld eftir kvöld sat ég og beið eftir að allir færu að sofa svo ég gæti staðið ein í eldhúsinu og mokað glerfrosnum konfektmolum upp í mig beint úr lófanum. Daginn eftir keypti ég nýjan kassa og opnaði hann aðeins svo það sæist ekki að hinn væri búinn. Kassarnir urðu ekki bara tveir.
Daginn eftir mætti ég á minn fyrsta fund hjá 12 spora samtökum matarfíkla. Þá var ég komin yfir 120 kíló.
Ég komst í bata og missti 30 kíló. Síðan féll ég og bætti aftur á mig 20 kílóum. Ég komst aftur í bata en féll aftur vegna þess að ég vann ekki markvisst í sporavinnu og fundasókn. Það tók mig langan tíma að skilja að ég næði ekki tökum á fíkninni ein.
Árið 2019 var ég orðin 132 kíló og heilsan mín í molum. Samt hélt ég áfram að berjast með ónothæfum vopnum. Árið 2020 tók þráhyggjan yfir aftur og ég fór í langvarandi föstur, tók brennslutöflur og vigtaði mig stöðugt. Sama hvað ég reyndi virtist ekkert duga.
Í janúar 2021 fór ég loksins í matarfíknimeðferð og fékk staðfestingu á því sem ég vissi innst inni:
að ég væri með matarfíkn.
Í dag er ég í bata, einn dag í einu. Ég er í 12 spora samtökum og sinni prógrammi í samfélagi jafningja. Það er ekki alltaf auðvelt en það er alla daga þess virði.
matarfíkill í bata