Ég er kona fædd árið 1970 og er saga mín mjög lík sögu annarra matarfíkla.

Ég man eftir mér sem barni laumast í skápa og skúffur í leit að því sem ég mátti ekki fá og var álitið óhollt. Ég setti gjarnan sykur ofaná, ofaní, útá og samanvið allan fjandann og át eða drakk þegar enginn sá til mín. Ég dýfði ótrúlegustu matvælum í sykur og stal stundum skrautsykri og búðingadufti í búðum og neytti einhversstaðar ein. Í minningunni var holdarfar mitt ekki vandamál þegar ég var barn, en ég man vel eftir skömminni sem fylgdi þessari laumuhegðun.

Það sem mér finnst einkenna matarfíkn mest er feluleikurinn. Lygar, réttlætingar og blekkingar gagnvart sjálfri mér og þeim sem standa mér næst. Ég hélt lengi að enginn vissi hvernig ég borðaði.

Ég keypti sætindi og laumaði þeim í vasann eða töskuna í stað þess að setja þau með öðrum vörum í innkaupapokann. Síðan hófst feluleikurinn. Ég gúffaði þessu í mig í bílnum áður en heim var komið og passaði að engar umbúðir eða ummerki sæjust eftir mig. Svo laug ég að ástvinum mínum og sagðist hafa keypt þetta fyrir gesti eða einhvern annan á heimilinu. Sannleikurinn var sá að það stóð aldrei til að deila þessu með neinum.

Í veislum var ég stöðugt að reyna að fela hversu stjórnlaus ég var. Ég fór aftur og aftur að tertuhlaðborðinu, fékk mér vel á disk og settist helst við nýtt borð í hvert sinn svo enginn tæki eftir hvað ég hafði farið oft. Stundum gekk ég bara um með diskinn í hendinni og þóttist vera að hugsa um hvað mig langaði í þó ég væri löngu búin að borða það sem mig langaði í. Óttinn við að fólk tæki eftir hvernig ég borðaði og skömmin yfir óhófinu var yfirþyrmandi.

Það er svo ríkt í menningunni okkar að tengja samveru við mat og góðgæti. Fyrir matarfíkil getur það verið stöðug glíma. Að fá sér „einn bita“ var aldrei möguleiki fyrir mig. Þegar ég byrjaði þurfti ég að klára það sem var til eða éta þar til mér varð flökurt. Þá tók við önnur þráhyggja; að hugsa stanslaust um afganginn þar til hann var búinn, jafnvel þó hann væri kominn í ruslið.

Ég hélt líka lengi að ég væri ekki „nógu slæm“ til að þurfa hjálp. Ég fylgdist með fólki í 12 spora samtökum úr fjarlægð og hugsaði að þetta ætti ekki við mig. Mér fannst ég ekki eins veik og örvæntingafull og fólkið sem ég sá þar.

Í dag veit ég að feluleikurinn, lygarnar og sjálfsfyrirlitningin voru stór hluti af fíkninni. Það sem hefur breyst mest í bata er ekki bara hvað ég borða heldur að ég þarf ekki lengur að fela mig.

Í dag fer ég óhrædd í veislur og er ábyrg fyrir því hvað og hvenær ég ætla að borða. Ég nýt samvista og samtala við fólk í stað þess að vera föst í hausnum á mér í kringum matinn. Að losna undan stöðugri þráhyggju um mat, líkamsástand og þyngd hefur gefið mér frelsi sem ég hélt aldrei að væri mögulegt.

matarfíkill í bata